Author: fictionbyjo

  • Mural painting

    Mural painting

    I did it! I painted my first mural. I knew I wanted a wall of sunflowers when I first entered this home. That’s why I prepared by painting the wall blue. The other three living room walls were painted in differing shades of yellow and orange. I used those paint leftovers to paint these sunflowers, adding some brown paint I got seperately. I am in love with this wall! Come spring and summer it will be even more gorgeous.

    Check out my process:

    This is how I painted my mural – start to finish

    Here are some process photo’s:

    I’m so happy!

    Copyright belongs to Fiction by Jo

  • Competitions

    Competitions



    I regularly enter into short story writing competitions online! Here are the ones that made the longlist, shortlist, received honorable mentions or got published! If my stories get published online, they will also be published on this website, so you can read them.

    • 30/01/2024 Poetry competition stad Deinze – Published – Huid (Dutch)
    • 01/02/2024 Elegant Literature – Wicked Wonderland – Published – Just you
    • 01/05/2024 Elegant Literature – Silent Storms – Published – The Dollmaker’s Derision
    • 20/04/2025 Verhaal van de Maand – 2e plaats – Nog één uur (Dutch)
    • 10/05/2025 Verhaal van de Maand – Shortlist – Bacteriële affectie (Dutch)
    • 14/05/2025 Mslexia – Longlist – Bird God
    • 01/06/2025 Elegant Literature – Ghostly Gardens #043 – Honorable mention – Where my sister lives
    • 01/02/2026 Elegant Literature – Melodies & Memories #051 – Honorable mention – Siren Song
  • Huid

    Huid

    Het gedicht ‘Huid’ werd genomineerd voor de dichtbundel die uitkwam naar aanleiding van de Hilarion Thans wedstrijd van de stad Deinze in 2024. Het gedicht gaat over bodyshaming en fatshaming, twee fenomenen typisch aan onze patriarchale samenleving. Vrouwen zijn zwakker als ze door de maatschappij gedwongen worden om (enkel) te focussen op hun uiterlijk, nog meer als het ideale lichaam klein, mager, fragiel en dus gemakkelijk te domineren is. Dit gaat niet over gezondheid – zorgen voor je lichaam en gezond leven is geweldig! Maar een gezond lichaam is meestal niet een uitgehongerd, mager lichaam. Het belangrijkste is dat je luistert naar je lichaam, dat je het geeft wat het nodig heeft, of dat nu sport is of eten of verzorging of rust. Zorg goed voor jezelf en zorg goed voor elkaar. Het enige dat er toe doet is of jij je goed voelt in jouw vel.

  • ‘Just you’ translated to Spanish

    ‘Just you’ translated to Spanish

    Thanks to Sergio Gaut vel Hartman, one of my published stories was translated to Spanish and published on his blog ‘Microficciones y cuentos’. Check it out here.


    A friend introduced me to Sergio, who responded enthousiastically to my submissions of ‘Just you’, published in the Elegant Literature Magazine in 2024.

    So, for my Spanish friends; I hope you enjoy this short story: Solo para tí.




    SOLO PARA TI










    Photo by Jimmy Elizarraras


    En raras ocasiones, Su Alteza Real de Gran Corazón reparte cumplidos, como cuando su apetito monstruoso ha sido satisfecho.

    —Nunca quise cuatro —masculla mientras se mete en la boca el último trozo de pastel—, me habría conformado con uno. —Me señala con un dedo nudoso—. Solo tú.

    Las palabras rebotan en la sala del trono de mármol y escapan por las antorchas a través de los altos vitrales rojos de las paredes laterales. Afuera oigo al viento aullar alrededor de la cima de la Montaña Yerma, pero dentro predominan los sonidos babosos de la reina, que lame mermelada de una fuente de postre casi vacía. Sobre la mesa junto a ella hay tazas, platos y bandejas vacíos, y el suelo está cubierto de esqueletos roídos de dodos asados. Su vestido de espejos está manchado de migas y sustancias pegajosas. Veo reflejados mis cabellos verdes y mis ojos rojos en los fragmentos móviles de la parte inferior del vestido y sonrío.

    Soy su favorita.

    La reina eructa ruidosamente y arroja el plato de loza a través de la sala. Se hace añicos contra las gruesas cabezas de mis hermanos, que discuten distraídos. Comparten un solo cuerpo, pero Su Alteza los cuenta como dos hijos, porque sacar la cabeza es la parte más difícil de un nacimiento y ella tuvo que hacerlo dos veces por ellos. Mis hermanos gimotean, se frotan sus enormes frentes y luego desaparecen rápidamente por la escalera.

    La reina gruñe de placer:

    —¡Un tiro magnífico! ¡Diez puntos, cinco por cada cabeza!

    Mis hermanos son fuertes, pero tan estúpidos como bebés que aún babean, y nuestra madre disfruta humillándolos en público. Apoya los pies sobre un escabel de terciopelo rojo y me sonríe. La admiro, la adoro, igual que lo hacía mi padre.

    Mi padre me contó una vez cómo la vio por primera vez en el campo de batalla: una criatura poderosa que arrancaba las cabezas de los soldados enemigos, partía caballeros en dos con sus afiladas garras y sorbía sus entrañas como si fueran hebras de espagueti. Se enamoró al instante.

    Ojalá me pareciera más a ella. No soy tan despiadada como ella, ni tan fuerte o peligrosa como sus otros hijos, pero aun así me quiere más a mí. Ve mi potencial, dice, y yo quiero demostrarle que soy lo bastante capaz como para algún día convertirme en reina del país.

    Ahora que está bien alimentada y de buen humor, aprovecho la ocasión para hablarle. Estira sus dedos arrugados y se hunde más en los cojines de terciopelo, lista para una siesta. Reúno todo mi valor.

    —Madre —declaro—, quiero viajar, luchar en batallas y demostrarte mi valía. —No responde, pero su nariz se contrae apenas un instante—. He hecho todos los preparativos y puedo partir mañana por la mañana junto al Convoy Demencial, tu ejército de élite.

    Sus ojos se abren de par en par, llenos de furia; las aletas de su nariz se hinchan y tiemblan; crece y adopta su verdadera forma de wendigo. Se alza como una sombra oscura sobre mí.

    —¡¿Cómo te atreves?! —ruge. Los sirvientes serpiente, apostados a ambos lados de la sala, entran en pánico y, de puro terror, se tragan sus propias colas—. ¿Quieres abandonar a tu reina, a tu madre?

    La sala del trono se congela, las antorchas se apagan y una niebla oscura se acumula alrededor de la reina. Mi garganta se pega, mis extremidades quedan adheridas a las losas de piedra bajo mis pies. No puedo apartar la mirada de sus ojos blancos y vacíos, de su boca afilada, pero aún consigo sacudir la cabeza. Pensé que estaría orgullosa, pero me equivoqué horriblemente.

    Alargando el brazo arroja la mesa del banquete al otro lado de la sala, donde los platos y la pesada madera se estrellan contra la pared. Salsas marrones y rojas salpican el tapiz, la joya de la sala del trono. La escena tejida muestra la ejecución de los rebeldes que desafiaron su dominio.

    Grita en la oscuridad de la sala hasta que se libera de su frustración, y luego se vuelve hacia mí con una voz más controlada.

    —Me decepcionas, hija ingrata.

    La vergüenza llena mi cuerpo, el odio en sus ojos me quema la piel y me encojo intentando escapar. Me aferro desesperadamente a un recuerdo feliz.

    Pienso en cuando me llamó a su cámara después de que mi padre muriera, hace décadas. Me dio montañas de dulces y me abrazó bajo las pesadas mantas de su cama con dosel. Nos contamos historias durante horas y fantaseamos con gobernar juntas el país.

    —¿Me quieres, mamá? —le pregunté.

    —Tú, mi pequeño demonio —me susurró al oído—, tú eres la más especial. Te necesito. —Los pelos de sus fosas nasales me hacían cosquillas en la frente—. Solo tú.

    Ese pensamiento me da fuerzas; es el mejor recuerdo que tengo.

    Cuando Su Alteza Real decide que ya he sufrido lo suficiente, vuelve a transformarse en humana y me libera de su niebla de terror asfixiante. Examina sus manos, gira un momento el anillo de oro con el rubí rojo del tamaño de un huevo de gallina, revuelve su gigantesca melena verde y recién entonces ve cómo yazgo en el suelo, jadeando patéticamente.

    —Dime ahora, pequeño demonio, ¿por qué dirías algo así? ¿Quién te metió esa idea en la cabeza? ¿Fue tu hermana, la traidora o tus hermanos, esos inútiles sin cerebro?

    Niego con la cabeza; hace años que no hablo con ellos. Mi hermana se fue hace mucho tiempo, poco después de la muerte de nuestro padre. A diferencia de madre, ella no es aterradora ni monstruosa; es deslumbrantemente hermosa. Madre considera que el encanto y la belleza son cualidades menores, pero mi hermana es el monstruo más letal de los cuatro. La observé durante horas: cómo atraía a todo tipo de criaturas con su mirada devastadora, su piel azul celestial, su beso irresistible. Incluso justo antes de devorarlos enteros, permanecían en un trance de felicidad. Criatura asombrosa, mi hermana; podría haber sido la siguiente reina, como en realidad esperaba el pueblo, pero en lugar de eso nos abandonó. Resultó ser una hija ingrata, una heredera inútil.

    Mis hermanos siguen aquí, pero Su Majestad suele ignorarlos, así que yo también lo hago.

    —Reina Espantosa, Madre Majestuosa, ¿no quieres que aprenda a luchar por nuestro país y a adquirir experiencia en combate? ¿No necesitaré esas habilidades cuando yo misma sea reina algún día?

    No me atrevo a levantar la vista, pero oigo su risa sin alegría. Me toma el mentón con sus garras para obligarme a enfrentar su mirada condescendiente y sopla un beso desde sus labios rojos hasta los míos.

    —¿Por qué crees que tú serás reina?

    Me quedo sin palabras, atónita. Siento las mejillas arder, tartamudeo.

    —¿Por… por qué no? —Las palabras salen de mi boca antes de que pueda detenerlas, seguidas de otras—. Me quieres y soy tu única hija buena, así que no hay nadie más. Puedo hacerlo, madre, algún día, con algo de entrenamiento…

    —Basta —ordena, y me golpea en la cara. —Mis ojos se llenan de lágrimas, pero las contengo. No debo llorar, no debo ser débil—. No necesito un sucesor —continúa—; los hijos son los ojales que mantienen unidos a los padres, pequeño demonio, para eso sirven únicamente. Por suerte, yo soy tu único progenitor, así que solo necesito una hija.

    Sonríe mientras señala el enorme botón dorado cosido en el frente de su vestido de espejos. Miro el botón que mantiene su amplio pecho unido desesperadamente por unos pocos hilos delgados y pienso: ¿Solo sirvo para esto?

    Los sirvientes serpiente salen de su estado de congelación y vomitan mientras sus colas reaparecen lentamente desde sus gargantas. Sus sombreros están torcidos y las cadenas alrededor de sus colas gotean saliva y veneno. Su Alteza Real los mira con desaprobación y por un momento se distrae de mí y de mi mejilla color cereza.

    —Pensé que me necesitabas, madre.

    Me mira con malicia.

    —Tu único propósito en la vida es estar para mí. Los gobernantes de este país toman el poder, nadie se lo regala.

    Sé que debo callar, pero no puedo contenerme.

    —Pero tú lo recibiste tras la muerte de padre; no lo tomaste, te casaste con él.

    Otro golpe certero alcanza mi rostro, esta vez con el puño del rubí gigantesco. La sangre brota del hueco que deja sobre mi ojo.

    —Idiota. Tu padre era débil e incompetente, y yo le arrebaté su castillo, su título y hasta su vida. Todo el mundo lo sabe; incluso tus hermanos y tu hermana lo saben. Tú eres la única demasiado estúpida para comprenderlo. Estás exactamente donde debes estar: un paso por debajo de mí, mirando hacia arriba a tu reina, para siempre.


    Ya no puedo detener las lágrimas. Lloro y veo cómo me mira con asco. Sangre y lágrimas corren por mi rostro, manchan mi ropa, salpican el suelo. Me ordena que me detenga, pero no puedo. Siento cómo mi corazón se rompe, mis entrañas se desgarran, mi piel arde. La sala del trono se da vuelta y cuelgo junto a la araña, gritando, sollozando, llorando y gimiendo hasta quedar vacía. Vacía y sola sobre el suelo de piedra.

    Antes tenía tanto miedo de estar sola en este país horrendo donde gobiernan los monstruos y la vida no vale nada. Ahora por fin comprendo que siempre estuve sola. Ella tiene razón: no soy fuerte ni deslumbrantemente hermosa, pero soy leal y capaz de amar. En un país donde reina la locura, la lealtad y el amor son cualidades de un valor incalculable.

    Me escabullo cuando la escarcha matinal cubre el castillo. Yo sola, sin el Convoy Demencial. El viento corta la herida abierta de mi rostro mientras desciendo de la Montaña Yerma hacia la niebla del valle.

    Pude haberla asesinado, pude haberla apuñalado mientras dormía, pero no me habría dado suficiente satisfacción. Su lamento sí. El gemido desgarrador se eleva desde el castillo cuando descubre que la he abandonado. Ya había oído ese sonido antes, cuando mi hermana nos dejó; por eso sabía que esto era lo que más la heriría.

    Mi hermana no resulta ser una hija ingrata; al contrario, será una reina magnífica, de eso me encargaré yo. Y algún día me vengaré: será dulce como pastelitos de mermelada pegajosa y se servirá bien fría para ti, madre, solo para tí.

    Jo es una autora e ilustradora belga. O, como se describe con tanta inteligencia en su página de Instagram, es una millennial feminista, amante de la ciencia ficción y la fantasía, en crisis existencial permanente. Lo dice literalmente, y sus historias e ilustraciones suelen reflejar esas características. De niña, Jo era una rata de biblioteca y le encantaba perderse en mundos fantásticos. Ya fueran de pesadilla o maravillosos, viajaba con cada personaje principal, deseando que el mundo real tuviera algo de esa magia. De adulta, escribe sus propias historias y crea su propia magia, aderezada con un poco de pavor existencial. De modo que su obra está llena de fantasía, ciencia ficción, ansiedad, magia, terror y temas de salud mental, y sobre todo: la representa a ella y a su caótico mundo interior.

  • De wimpel

    De wimpel

    Foto door Алексей Вечерин


    Dankzij een collega schrijver werkte ik mee aan het project ‘De wimpel’. Auteur Finn Audenaert daagde zijn vrienden en collega’s uit om een einde te schrijven aan één prompt. Dit resulteerde in een indrukwekkende hoeveelheid diverse verhalen, ondanks dat ze allemaal vertrokken vanuit hetzelfde begin. Het is een verhaal over de wimpel, die de eigenaar absolute macht verschaft, en Karl (Udo in de oorspronkelijke prompt) de leerlooier, die ervan droomt de wimpel te bezitten. De resultaten vind je hier: https://ootw-magazine.weebly.com/fiction

    Hieronder vind je mijn verhaal in samenwerking met Finn Audenaert:

    Op het bevel van Bernhard keerde Arianne haar zicht inwaarts en opende haar derde oog. Voor zich zag ze de troonzaal en de satijnen schoenen van Bernhard, maar in haar geest kronkelde een witte mist die al snel de vorm aannam van een man met een wandelstok die strompelde door een koude, donkere steeg in het hart van de stad. Zijn vettige, bruine haren plakten aan zijn bleke voorhoofd. Hij had bruine wenkbrauwen, een gebogen neus en beginnende rimpels onder zijn ogen. Naast zijn onverzorgde verschijning verrieden ook de lompen om zijn gekromde lichaam zijn armoede en gebrek aan status. Boven zijn ingedeukte wangen schitterden twee donkerbruine ogen met een verrassende vastberadenheid. Ariannes visioenen vergisten zich nooit: deze man zou vandaag de Wimpel proberen bemachtigen.


    Iedereen wilde de Wimpel, er was geen man in het land die er niet ‘s nachts van droomde. Niemand behalve zijzelf wist hoe het ooit gekomen was dat zo’n dun stuk textiel absolute macht vertegenwoordigde. Ze wisten alleen dit: wie de Wimpel veroverde, kon zijn wil aan anderen opleggen.


    Arianne volgde de man in haar visioen en hoorde zijn naam weerklinken in haar gedachten. ‘Karl’ heette hij, maar anderen hadden hem van kindsbeen af ‘Kromme Karl’ genoemd, een bijnaam die als een parasiet aan hem was blijven kleven doorheen zijn leven. Op zijn achtste hadden enkele jongens op straat hem lachend voor een kar geduwd. De karrendrijver had nog geroepen, had het paard teruggetrokken, maar het was te laat. Het wiel van de kar brak Karls rechterbeen. Sindsdien groeiden zijn botten krom als een sikkel.


    Daardoor was het later vreselijk moeilijk geweest om werk te vinden en te houden. Hij was uiteindelijk vlezer geworden in de leerlooierij. In de vochtige hal, waar het naar bloed en ammoniak rook, legde hij onthaarde, gesmarte en gebroeide dierenhuiden op een bolle stenen tafel en sneed het vlees eraf. Zijn rug brandde, zijn been trilde, maar enkel rechtopstaand kon hij voldoende kracht zetten op het mes. Zijn hele leven was er een van afgesneden resten en afgeschuurd vel. Waar hij ook ging, lachten mensen hem uit en sisten ze ‘misbaksel’ in het passeren op straat. Ze leken ervan overtuigd dat wie krom was zeker ook dom was en ze haalden er plezier uit hem te beliegen en te bedriegen. Steeds opnieuw was hij teleurgesteld in de mensen rondom hem en vroeg hij zich af waarom ze zo wreed waren. Hij leerde om onzichtbaar te zijn door zich te verhullen in schaduwen en muisstil door ruimtes te bewegen. Toch brandde er een passie in hem, een onstilbare honger naar waardigheid, een wilskracht die hem deed hopen dat hij ooit aan de top zou staan van de hiërarchie.
    Die hoop had hem in de ban gebracht van de Wimpel.


    Hij was zijn misdaad al jaren aan het plannen. Elke ochtend om klokslag zes uur waggelde hij met zijn wandelstok door de kronkelige steegjes van Rothenburg ob der Tauber. Ondanks de pijn in zijn rechterbeen maakte hij met opzet deze omweg. De leerlooierij waar hij aan de slag was bevond zich aan de andere kant van de stad, maar Karl wilde elke ochtend de blauw-wit-geblokte Wimpel zien wapperen op de toren van het Topplerschlösschen. De snelle bewegingen van de gouden cirkel midden op de Wimpel hypnotiseerden hem en wakkerden zijn verlangen aan om de Wimpel te bezitten.

    Nu was de dag aangebroken. Vandaag zou hij eindelijk tot boven in die toren raken. Hij stelde zich voor hoe de stad hem zou groeten, hoe zijn naam met eerbied uitgesproken werd. Zijn eerste bevel zou trouwens de leerlooierij gelden: iedereen moest eruit, behalve Inneke. Zij was de enige die ooit vriendelijk tegen hem was geweest. Misschien maakte hij haar wel meesteres van ambachten. Het land zou ervan opkijken: een vrouw aan de macht! Maar de echte macht, dacht hij glimlachend, zou bij hem liggen.

    In het afgelopen jaar waren al twaalf doden gevallen – twaalf sterke mannen met scherpe zwaarden hadden bruut geweld gebruikt om de toren te bestormen en alle twaalf waren ze bloedig neergehakt door de garde van Bernhard de Beveler. Dit had Karl tot het inzicht gebracht dat sluwheid belangrijker zou zijn dan kracht als hij de Wimpel wou veroveren. Hij zou de bewakers trachten te omzeilen, niet verslaan. De dag dat hij niet langer ‘Kromme Karl’ zou zijn, maar ‘Karl de Krachtige’, was aangebroken.
     
    #
     
    Arianne sloot haar ogen en keerde terug naar het hier en nu. Ze stond in de troonzaal naast Bernhard en zakte trillend in de stoel die voor haar was klaargezet. Haar gezicht en rug waren bezweet, haar handen ijskoud.
    ‘Wel?’ vroeg de heerser ongeduldig.
    ‘Zijn naam is Karl, heer Bernhard.’
    ‘Karl?’
    De heerser trok zijn bossige wenkbrauwen samen en drie rimpels golfden zijn voorhoofd.
    ‘Ik ken geen Karl.’
    Arianne knikte en beschreef het visioen van de onopvallende, schuin lopende vlezer die ervan droomde heerser te worden.
    ‘Denkt hij echt dat hij een kans maakt?’ schertste Bernhard, maar na het zien van Ariannes uitdrukking veranderde zijn toon. ‘Werkelijk? Die simpele mens?’
    Arianne streek haar lange, donkerrode gewaad plat en stond op van de stoel.
    ‘Net daarom, heer Bernhard, omdat hij simpel is. Hij is niet groots, hij is niet machtig, hij valt niet op. Niemand verwacht dat iemand als hij een poging zal wagen, dus niemand zal hem verdenken  van zulk risicovol gedrag. Hij kan bij wijze van spreken simpelweg binnenwandelen.’

    Arianne liet de verbouwereerde heer achter in zijn gouden troon, beende de zaal uit en grinnikte. Uiteraard was de kans niet groot dat deze ‘Karl’ tot in de toren zou raken, maar ze haalde er plezier uit om Bernhard ongerust te maken. Ze beklom de wenteltrap tot ze helemaal boven kwam, in de ronde kamer waar de Wimpel was, en daar haar plaats opnieuw innam als bewaker. Er wachtte een zilveren wolf naast haar houten zetel. Arianne streek met een afwezige beweging over zijn kop en staarde naar de Wimpel vanuit de harde zitplaats. Het ongemak van het zitvlak en de stekelige armleuningen hielden haar alert tijdens haar wacht. Ondanks hun bewezen nut vertrouwde ze de bewakers uit Bernhards garde niet volledig. Ook zij konden het in hun hoofd halen de Wimpel te stelen en Arianne wist als geen ander hoe makkelijk mannen bedwelmd werden door de belofte van allesoverheersende macht. Daarom was zij het ultieme obstakel voor dieven en schurken. Zij, haar magie en haar wolf. 

    ‘Karl,’ mijmerde ze, ‘wat zou een simpele leerlooier als hij bedenken om hier binnen te raken?’ De wolf likte zijn pels schoon en het zilver weerkaatste in de spiegel die aan de wand hing tegenover hen. Arianne bekeek zichzelf erin, haar eigen blik kaatste terug: de sluier van magie, de scherpe schouders, de vastberaden mond en daarachter de twijfel. Zou iemand als Karl anders regeren? Of zou de Wimpel ook hem bederven, zoals het bij zo velen had gedaan? ‘Hij zou alvast niet gruwen van het idee van een vrouw aan de macht als ik zijn gedachten mag geloven.’ 

    Ze diende de huidige Wimpelaar, Bernhard de Beveler – of de Barbaar zoals ze hem stiekem noemde – al meerdere jaren en was over het algemeen teleurgesteld in zijn capaciteiten. Bernhard had destijds indrukwekkende leiderschapskwaliteiten vertoond toen hij de Wimpel kwam roven uit het kasteel van Làrde. Hij was moedig, empathisch en zijn garde keek naar hem op. Helaas, zoals bij alle Wimpelaars voor hem, daalde de macht naar zijn bierbuik – en lager – kort nadat hij de Wimpel had verworven. Alleenheerser zijn maakte mannen lui, ze vonden het niet meer nodig om voor hun volk te zorgen of te strijden voor hun idealen – ze wilden uitsluitend eten, zuipen en neuken, het liefst alle drie tegelijk, zoals tijdens Bernhards beruchte banket-orgieën.

    Het bleek geen zwakte van de rijken te zijn, dit wegzakken in egoïsme en hedonie; de Wimpel had ook bezitters gehad van lagere stand. Zelf smids, kunstenaars, filosofen en penningmeesters bleken na een maandje met een kroon op hun hoofd even onverschillig tegenover armoede en geweld als elke andere man.

    Het was haar taak als magiër om een waardige heerser te vinden voor dit land. Haar orde der magiërs vertrouwde haar om stabiliteit en rechtvaardigheid te handhaven, net zoals haar medemagiërs deden elders. Als ze hun brieven mocht geloven, was ze niet de enige die moeite had met deze opdracht. In Isilië vochten de edele mannen bijna dagelijks onderling om meer macht te vergaren en in Krillàn werden heersers jaarlijks vermoord door hun familieleden. Arianne was zo listig geweest de macht toe te wijzen aan een object in plaats van een mens. Mensen waren zo makkelijk uit te moorden en zo moeilijk te beschermen; ze hadden altijd hun eigen willetje. Wimpels, daarentegen, kon je in een toren plaatsen en daar houden zonder dat ze zich een makkelijk doelwit maakten door elke nacht met een vreemde in bed te liggen. Vandaag was het een vlezer, morgen was het misschien een muzikant of de hofnar. De drang naar macht was oneindig voor mensen.
    Misschien zou het een interessant experiment zijn om deze zielepoot aan de macht te zien, bedacht Arianne. Iemand die heel zijn leven heeft gevoeld hoe het is om uitgesloten te worden en vernederd en benadeeld, zou misschien een inzicht hebben dat anderen niet hebben: dat niemand het verdient om zo behandeld te worden. Zou hij de lokroep van het egoïsme kunnen weerstaan?

    Daarbij begon Bernhard haar te irriteren; waar hij in het begin ontzag had voor haar en haar magie, steeds om haar advies vroeg en haar aanbevelingen ter harte nam, had hij zich nu in het hoofd gehaald dat hij effectief de machtigste persoon in dit land was. Onlangs had hij gedreigd haar wolf te verbannen omdat ze weigerde een gouden balzaal te toveren voor hem. Na haar scherpe waarschuwing dat haar magie niet bedoeld was voor herdecoratie-projectjes had hij haar weggewimpeld met zijn hand. De woede kolkte nog steeds in haar borstkas als ze eraan dacht.
    ‘Ja, misschien is het tijd voor een nieuwe heerser.’

    Glimlachend sloot ze haar ogen en concentreerde zich. In haar geestesoog vormde zich opnieuw de figuur van Karl, de strompelende, gejaagde man die zich verstopte voor een garde bewakers op zijn weg naar de toren van het Topplerschlösschen. Hij droeg een krioelende zak met zich mee – hoogst interessant. Arianne volgde zijn bewegingen; hij was inderdaad bijna onzichtbaar. Hij speelde met onderbelichte hoeken en verstopte zich in nissen en kon zo stil staan als een standbeeld wanneer de garde voorbij kwam. De bewakers, gewaarschuwd door Bernhard de Beveler over het dreigende gevaar, keken aandachtig rond zich, spiedend naar elke menselijke figuur die de verwachte vijand kon zijn, maar hun vizier beperkte hun zicht en het kletteren van hun harnas verried hun positie bij elke stap.

    Tot haar verbazing lukte het Karl, ondanks zijn beperkingen en zijn wandelstok om voorbij de wachten te sluipen, de kasteeldeuren door. Hij verdwaalde even in de oostelijke vleugel van het kasteel en kroop nipt op tijd achter een borstbeeld van Bernhard toen raadsman Vlieder de eetzaal verliet, maar vond uiteindelijk de ingang naar de toren. Eenmaal op de trappen loste hij een kolonie ratten als afleidingsmanoeuvre en glipte als een waggelende schaduw voorbij de onthutste bewakers.

    Ariane opende haar ogen toen hij de deur bereikte naar de ronde kamer; een seconde later stond Karl te gapen naar de Wimpel. Hij was er zo door betoverd dat hij haar eerst zelfs niet leek op te merken. De gloed van de zilveren wolf trok uiteindelijk zijn aandacht en bij het zien van de grote, scherpe tanden in de hijgende bek drukte hij zich angstig tegen de muur.
    ‘Dag Karl,’ zei Arianne geamuseerd.
    Hij wierp heel snel een blik op haar, alvorens zich opnieuw te focussen op het beest.
    Arianne hield haar hand op en haar wolf ging liggen en stopte met grommen, wat de man enigszins gerust leek te stellen. Hij kon alsnog niet op woorden komen om Arianne aan te spreken, maar liet zich zakken tot op de grond en knielde voor haar. Zo slim was hij dus wel.
    ‘Je bent tot hier geraakt, Karl, en je wil uiteraard de Wimpel.’
    De schrale man keek op en knikte bedeesd.
    ‘Vertel me dan, Karl, waarom je denkt dat je een goede heerser zou zijn?’
    Zijn mond viel open, zijn voorhoofd rimpelde. Hij was even sprakeloos, net zoals alle Wimpeldieven die hem waren voorgegaan.
    Na een korte stilte antwoordde hij.
    ‘Ik ben slim?’
    Het klonk eerder als een vraag dan een mededeling. Arianne zuchtte teleurgesteld en bleef hem aankijken, hopend op iets meer. Tot haar vreugde herpakte hij zich, alsof hij zich plots herinnerde dat hij hier wel al over had nagedacht.
    ‘Machtige vrouwe, ik weet wat het is om te leven in dit land. Ik ken alle diepe, duistere geheimen van mijn volk. Ik weet waar de armen kruimels rapen als de prijzen stijgen van het brood. Ik weet welke geneesheren nepremedies verkopen aan torenhoge prijzen. Ik heb gespeeld met de wezen op straat en ben verjaagd door de kasteelgarde samen met de misvormden en de zieken. Ik weet welke mannen hun vrouw en kinderen slaan en ik weet welke vrouwen hun man vergiftigen. Ik ken de aarde van ons land, de stenen waarmee we onze huizen bouwen, ik ken het vuur dat ons eten bakt en het vlees dat onze magen vult.’
    Arianne knikte en haar ene mondhoek trilde.

    ‘Weten is één ding, je moet er ook iets aan doen.’
    Karl twijfelde, wreef het vettige haar uit zijn ogen en knikte dan vastberaden.
    ‘Als ik de kans krijg, edele vrouwe, dan zal ik elke dag van mijn heerschappij wijden aan het verbeteren van dit land.’


    Hij leek oprecht, vond Arianne, een volksheld in wording. De intentie om het goed te doen was er alvast, maar of hij zijn belofte kon vervullen, daar was ze niet zeker van. Veel slechter dan Bernhard de Barbaar kon het niet worden. Ook hij had gezworen om voorspoed te brengen, om een voorbeeld te zijn voor zijn volk. Ze kon niet alle mannen over dezelfde kam scheren, toch? Minstens één zou moeten deugen.


    Arianne stond op uit haar splinterige zetel en gebaarde plechtig naar de Wimpel. Met één oog op de wolf hobbelde Karl ernaartoe, aarzelde heel even, maar greep dan de blauw-wit geblokte stof met twee gretige handen.
     
    #
     
    ‘Karl de Krachtige’ noemde hij zichzelf. Hij joeg Bernhard het kasteel uit en verving de oude garde door een nieuwe die hij beval om armen, zieken en beperkten te helpen in plaats van ze te verjagen. Op aanraden van Arianne werd wekelijks voedsel bedeeld aan de mensen uit de stad die het zich niet konden veroorloven. Ze maakten plannen om het oogsten te verbeteren, de wetenschap verder te ontwikkelen, zieken te helen en criminele activiteiten te verlagen.


    Arianne schreef brieven naar haar mede-magiërs waarin ze vol lof sprak over de gebroken, arme man die ze heerser had gemaakt. Eindelijk had ze ontdekt wat van een man een goede leider maakte: hij kwam uit de allerlaagste rang van de samenleving. Hij had het ergste van de wereld gezien en zich alsnog gewijd aan het verbeteren ervan.


    Waar ze geen rekening mee gehouden had, waren Karls soms eigenaardige ideeën over hoe een betere wereld eruit zou zien. Hoewel hij empathisch was tegenover de meeste kwetsbaren in zijn land, was hij niet vergevingsgezind voor de mensen die hem zijn leven lang slecht behandeld hadden. Diep vanbinnen was hij bitter en wraaklustig. Kromme Karl kon niets met die gevoelens, hij was afhankelijk van het medelijden van anderen. Karel de Krachtige, daarentegen, was de bezitter van de Wimpel, en kon zijn wil aan iedereen in zijn land opleggen.


    Arianne keek vanop het balkon boven de troonzaal met lede ogen toe hoe nog een dozijn gespierde mannen gebonden en bebloed over de vloer voor de troon gesleept werden. Het waren de laatste leerlooiers, zij die gevlucht waren toen ze hoorden wat er met hun kompanen was gebeurd. Ze mankten en kreunden van pijn. Karl stond voor hen, zijn silhouet groot in het zonlicht dat door de hoge ramen viel, een gouden kroon op zijn vers gewassen lokken. Zijn mondhoeken krulden en zijn ogen glinsterden. In diezelfde ogen waar Arianne dacht kracht en mededogen gezien te hebben, zag ze nu de verblindende gloed van absolute macht.


    ‘Zij hebben mij gebroken.’
    Karl de Krachtiges stem was koud en hard en vulde de zaal.
    ‘Zij lachten met mijn gebreken, ze vernederden me, belogen en bedrogen me. Laat ze voelen wat ik voelde, laat ze doorstaan wat ik heb doorstaan.’
    De toeschouwers juichten toen de bevelen klonken.
    ‘Maak ze kapot!’
    ‘Sla ze dood!’


    Arianne draaide zich om en onttrok zich aan dit wrede schouwspel van Karl – Karl de Krankzinnige. Ze zuchtte diep, schudde haar hoofd en slofte de wenteltrap op.


    Samen met de scheenbenen van de veroordeelden werd ook haar hoop op een betere toekomst voor dit land verbrijzeld. De schreeuwen van de leerlooiers overstemden het gegil van het publiek. Geen enkele man kon weerstaan aan de macht van de wapperende gouden cirkel op de blauw-wit-geblokte Wimpel. Geen enkele.


    Het verhaal vind je ook hier: https://ootw-magazine.weebly.com/fiction/finn-audenaert-en-jo-neels-de-wimpel

    Bedankt aan Finn Audenaert voor deze fijne samenwerking! Lees meer verhalen van Finn via https://sfcafeleuven.jouwweb.nl/archief-2/verhalen

  • Funeral announcement

    Funeral announcement

    I received the honour of illustrating for a funeral announcement. This letter contained the death announcement and funeral invitation for the loved ones of the departured. The design is based on a photo of the departed and inspired by her love of flowers. The illustration was used for the funeral announcement letter and for the memorial card.

  • Anna’s garden

    Anna’s garden

    For the 30th birthday of a friend, I painted a personalized work for her and named it after her: Anna’s garden. The painting came with a story I wrote about little Anna, a girl who was adventurous and played in her wild garden all the time. Now that she is grown up, she must care for her garden and tend to the flora and fauna herself. Whenever she is good to her garden, she is good to herself.

    Acrylic paint on canvas – 2024

  • Announcement I bought a house

    Announcement I bought a house

    For the announcement of becoming a home owner, and sharing this news with family and friends by sending them an announcement card ‘I bought a home/house’, I drew this illustration on my Ipad:

    I drew the sunflowers and the building on the card. I designed the final card using Canva.com. The postcards were ordered online and looked even better in person!

    Do you want a personalized design from Fiction by Jo? Check out the contact and commission page.

  • Birth announcement #2

    Birth announcement #2

    This year another baby gave me the opportunity to create another birth annoucement card. I took inspiration from a postcard I found at a store depicting an older couple on swings having fun. I went a little overboard with the intensity of the colour scheme, but the parents loved it!

    Here you can see the process from sketch to print:

    The family has one child who turned 3, one dog and one rabbit.

    I painted the background with ecoline and aquarel:

    I painted the scene with aquarel and gouache.

    The parents order a preview print through the printing house, but we decided on some adjustments together.

    These are the final designs:

    And here are some more photos of the projects result:

    Do you want an original design for your birth announcement? Check out Contact & Commission

  • Inspired by Klimt

    Inspired by Klimt

    I love the Klimt aesthetic! I must admit, these paintings are more copies than they are inspired by Gustav Klimt’s work, but I still want to show them to you. ‘The Kiss’ (1907-1908) is a work I have adored since I was a teenager. It often reminded me of my grandparents and their love for each other: a vulnerable, soft, sweet kind of love.


    Painted with acrylic paint on canvas

    The other painting is inspired, based on Klimt’s portrait of Adele Bloch-Bauer I, also called ‘The woman in gold’ (1903-1907). Klimt used oil paint and gold leaf for his paintings, I had to limit myself to acrylics and acrylic gold paint. If the sunlight touches the painting, however, the gold does shine in a way it doesn’t by just looking at it.

    I adore the gold aesthetic with the mozaic on the background and the clothes. This painting style has influenced me as an illustrator for a few of my original works, such as Connected in the Universe and Anna’s garden.

    Klimt portrait gold closeup

    This painting was requested by and gifted to a friend. Acrylic paint on canvas, painted during one of the COVID-19 Lock downs in 2020.