in 2024, I went on a solo trip and stayed in a Caravan that was beautifully decorated. There were all sorts of colours, cute final touches, a bed that made me think of the princess and the pea and a large, copper bathtub. It inspired a painting I called ‘Girl in bathtub’. This painting has found a new home in Finland.
I used pen, ecoline pens and aquarel paint on paper.
Girl in Bathtub 2024
I love painting flowers, especially sunflowers. When I buy my own house, I’ll paint them on my walls, but for now these paintings will do. These are painted on paper with aquarel and gouache.
I gifted the painting with the poppies to my sweet mother for her birthday.
Sunflowers 2025 – Available
Poppy flowers 2025 – SOLD
This time around I got to create an illustration for someone else’s story! Thanks to Verhaal van de Maand, I created this illustration of a rather sad city. I read the story and got inspired by the existential tone, the longing for anarchy, the rejection of our post-modern world without connections, without purpose.
The story ‘Tropic of Concrete’ is written by Brian Jones and published on 22nd of june 2025 as the winner of the june short story competition.
The illustration is made with blue pen and aquarel on paper.
Thanks to Verhaal van de Maand!
While on a writing residence in Oostend, Belgium, I sat myself down at the pier and made a little painting of the view. The people at the Belgian beach are an interesting bunch, a collection of people from different economic classes, ethnicities, occupations. I could watch them for hours!
I used pen and aquarel paint on paper.
By the sea 2025 – Available
And the seagulls of course, they are vicious, loud, intriguing…
I recommend a glass of white porto.
Nog één uur is een kortverhaal over het kerstfeest van een rijke, toxische familie. Het hoofdpersonage neemt zich voor dat ze nog slechts één uur moet volhouden alvorens ze kan vertrekken. Ze beschrijft de gebeurtenissen tijdens dit laatste uur van het feest en reflecteert op haar familieleden, waarbij ze hen vergelijkt met verschillende dieren. Na dat ene uur is ze eindelijk vrij om te vertrekken – hopelijk voor de laatste keer?
Dit kortverhaal is een fictieverhaal met thema’s als mentale gezondheid en familiedrama.
Triggerwarning: alcohol, druggebruik, seksueel grensoverschrijdend gedrag.
Dit kortverhaal werd geselecteerd door Verhaalvandemaand tijdens de maandelijkse wedstrijd in april 2025. Het verhaal won de 2e plaats en is te vinden op de website van Verhaalvandemaand.
Een geweldige illustratie werd gemaakt door illustrator Annorah van Kreijl uit Zeist om het verhaal te vergezellen op de website:
© Annorah van Kreijl en Verhaal van de Maand
Bedankt aan alle juryleden, alle lezers en Annorah!
Hieronder vind je de volledige tekst:
Nog één uur
De flits gaat af en ik ontspan mijn kaken.
“Nog één voor de zekerheid,” roept mijn moeder, wat tot gemor leidt van de groep mensen voor de kerstboom. “Jawel, jawel,” eist ze, “zonder gezaag, 3, 2, 1,” de flits gaat opnieuw.
De arm van mijn vader over mijn schouder verdwijnt, de arm van mijn zus rond mijn heup ook. De perfecte familie valt als porselein uiteen. Mijn moeder spoedt naar de camera en prijst de foto’s tegen mijn vader, die amper luistert en met zijn blik en gedachten al bij de doos sigaren zit waar hij mee moest wachten tot na de familiefoto’s. Tante Romée en nonkel Aster kruipen als spinnen in de hoek bij de zetel waar ze hun web weven van roddels en aan hun glazen porto nippen. Mijn broer is al verdwenen uit de ruimte, samen met mijn neven. Mijn oma vlijt zich in de fluweelgroene canapé onder een portret van zichzelf, olie op doek, geschilderd door een bekende kunstenaar.
Toen ik hier woonde werd dat schilderij van de muur gegrist en in de kelder gestockeerd zodra dat het laatste familielid de drempel van de voordeur over was. Zo hard haatte mijn vader de hooghartige blik in de olieverf ogen die nu perfect gedupliceerd wordt in de originele exemplaren eronder.
“Lydia,” roept mijn oma vanuit de zetel, “Lydia, ik denk niet dat Florentine er goed op staat, dat roze hemd is zo onflatterend.” Tante Florentine glimlacht zuur en zoekt snel een excuus om weg te raken. “Is de wijn op?” mompelt ze en glipt dan snel langs mijn ouders de kamer uit richting de keuken. Ik glimlach als ik denk dat ze zo dadelijk haar kinderen zal betrappen op het snuiven van witte poedertjes en het doorspoelen van de bittere nasmaak met dure whisky. Ik hoop stiekem op een dramatische vertoning, een gil gevolgd door harde woorden van haar man en een huilbui met veel zelfmedelijden. Helaas, ik weet nu al dat ze halsstarrig de andere kant op zal kijken, het is een familietrek. Vroeger op de kerstfeesten zag ik nonkel Aster en mijn vader ook zakjes en doosjes uitwisselen en toen gingen ze ook samen naar de keuken voor een poos terwijl hun vrouwen vrolijk verder keuvelden. De mannen waren nadien altijd onstuimiger en handtastelijker en als ze me in hun uitgelaten staat te dicht op hun schoot trokken keek mijn moeder ook halsstarrig de andere kant op. Ik zou denken dat ze haar nek bijna niet meer kan bewegen na al die jaren, maar ze is nog steeds soepel genoeg om haar kop in het zand te steken wanneer het haar uitkomt.
Ik kijk op mijn gloednieuwe, gouden horloge. Ik moet nog één uur in deze jungle overleven en dan is het voorbij. Het laatste uurtje van het kerstfeest is per traditie het wildste. Nu de foto’s genomen zijn, mogen de gebarsten maskers even afgezet worden. Ik strijk de plooien in mijn zilveren rok glad en zit stil als een marmeren sculptuur. Ik leerde door de jaren heen dat ik in deze familie iets moet zijn om te bewonderen, iets om te complimenteren en dan vooral iets dat makkelijk te negeren valt. Daar ben ik uitzonderlijk goed in geworden, een stuk beter dan tante Florentine alleszins.
Alsof ik het luidop gezegd heb, ploft mijn vader naast me neer in de zetel om zijn sigaar aan te steken en legt hij zijn hand op mijn bovenbeen. Hij fluistert in mijn oor dat ik zo’n goede dochter ben, nooit problemen gehad met mij. Ja, dat moet inderdaad handig geweest zijn voor hem, denk ik. Ik beweeg niet tot zijn hand weer verdwijnt en het wolkje sigarenlucht in mijn oor oplost.
Een luid gekletter schrikt iedereen op. Mijn moeder en vader lopen in paniek richting de keuken en ik hoor haar roepen, “mijn zilverwerk, Adammeke, pas toch op!” en “wat moet jij nu toch met mijn schone plateau, dat is een erfstuk van mijn betovergrootmoeder.” Ik glimlach om haar naïviteit.
“En jij, Claudine, heb jij nog geen vriend?” Ahh, verdorie, ik heb even niet opgelet en nu ben ik de enige in de woonkamer samen met mijn oma, wat een beginnersfout. Elk lid van deze familie heeft een unieke aanvalstechniek. Mijn oma is als een schorpioen en valt haar prooi aan met haar giftige angel. Haar man was een python die zijn kinderen en zijn huwelijk langzaam verstikte. De schorpioen overleefde de python uiteindelijk.
“Nee, oma, nog niet.”
“En waarom? Jij bent toch vrij slim, knap genoeg als je nog wat afvalt? Toen ik jouw leeftijd had, moest ik de aanbidders van me afslaan, zeker als ze wisten van welke familie ik kwam!”
Ik lach kort en excuseer mezelf om naar het toilet te gaan. In de hal blijf ik treuzelen. Ik bekijk de statige portretten van vroegere familieleden en vraag me af hoe hun kerstfeestjes waren. De kristallen kroonluchter was toen zeker ook al een pronkstuk. Ik open een lade in de halkast en streel de collectie Hermès sjaaltjes van mijn moeder. Als ik zou willen, dan kon ik een hele berg dure spullen stelen, maar in dit huis is er niets dat ik wil hebben. Ik fantaseer over het verstoppen van mijn moeders diamanten oorbellen in de kringwinkel of de bibliotheek en hoe vreselijk ze het zou vinden als ze in handen kwamen van een doodgewone vrouw. Alleen al daarom overweeg ik ze te jatten, maar dan hoor ik een luide lach en zie de weggeglipte familieleden tevoorschijn komen uit de keuken met jeukende neuzen en volle flessen wijn. Ik volg de parade tot in de woonkamer, waar ik weer standbeeld kan spelen, nog een half uur, en dan is het voorbij.
Dit is de laatste fase, waar iedereen onder één of andere invloed is. De tantes beginnen kerstliedjes te kwelen, terwijl de nonkels discussiëren over investeringen. Mijn leeftijdsgenoten kibbelen over cadeaus en mijn oma klaagt dat ze eenzaam is nu haar man er niet meer is, ook al weet iedereen dat ze hem haatte. In zijn laatste jaren kwamen meerdere vrouwen naar voren die hem beschuldigden van grensoverschrijdend gedrag. Ik herkende me in elke aanklacht, ook al werd hij geen enkele keer veroordeeld.
Als een hol, bronzen beeld sla ik mijn familie gade. Ik weet dat ze nooit een kans hebben gehad. Ze zijn geboren uit roofdieren en ze zijn niet slim genoeg om verder dan dat te evolueren. Het zit in hun genen en niemand ontsnapt eraan, zelfs ik niet. Ik ben een ekster: intelligent, maar wraakzuchtig en niet bang om me te keren tegen mijn eigen soort.
Nog een kwartier.
Ik drink van mijn witte wijn, is dit het vierde of vijfde glas? Ik probeer me ook de goede momenten te herinneren, echt, ik doe mijn best. In de zomer speelden we met de kinderen uit de buurt en gingen we op zoek naar schatten in de tuin. Op zondag aten we boterkoeken van de bakker om de hoek. Soms knuffelde mijn moeder me in mijn bed en streelde ze mijn haar. Ze huilde zacht en fluisterde dat ze me zou beschermen, maar als ik smeekte om de sleutel van mijn kamerdeur, zodat ik ‘s nachts mijn deur op slot kon doen, zei ze dat ze niet wist waar de sleutels waren. De dag dat ik vertrok was de dag dat ik de sleutel in haar nachtkastje vond.
Nog 5 minuten.
Ik sta op en loop de uiteinden van het huis af. Ik aai de dure lijsten en de indrukwekkende wandtapijten. Mijn jas en handtas vind ik in de bezemkast in de inkomhal en ik vis een valium uit het binnenzakje van mijn kleine Birkin. Dit was de laatste keer, neem ik me voor, als ik het pilletje doorslik met mijn laatste slok wijn. Ik klem mijn autosleutel in mijn hand, open de zware deur en adem de koude nachtlucht in.
***
©Fictionbyjo
These little paintings have varying sizes, and were made on a solo-trip, mostly for fun. I used pencil, pen, and aquarel paint. Take a look:
Size: A5, materials used: Ecoline and crayon.
This illustration was an excercise in perspective, choosing for each element whether to show a front view, profile view or even how it is viewed from above.
Size: A5, materials used: Ecoline brushpens & Photoshop to enhance the contrast.
This was an excercise in my illustration course where we made our own motivational poster. I included some sentences that inspire me to keep going as an artist: ‘if I can think it, I can make it.’ ‘And what if it [what I create] is endearing, and what if I do succeed, and what if it turns out beautiful and makes people think?’
When I start doubting myself and I keep thinking: ‘what if it is bad, what if no one likes it, what if I’m not succesful?’ I try to counter these thoughts with better ones: what if it turns out beautiful?
You can now buy T-shirts with this original design! Check out my store!
Back in 2022 I had the privilege and honour to design the birth annoucement for my nephew. I tried out several designs and settled on the one you can see at the end of this post. The finished painting did not have the name on it – since it would be a surprise even for me – and the parents instead brought the final design to a print shop, where the painting was scanned, the colours were enhanced a little here and there, and the name was added.
The birth card is 12×13 cm – the painting is larger (A3 = 29,7 × 42 cm)
Used materials: Pencil, pen, ecoline, aquarel
Take a look at my designing process:
The first step was to make a little drawing with my idea (postcard size): a little baby with the family dog on a floating island, looking at the moon. The parents and I talked about the tree, the island, and the moon. The moon would have to be large enough to encompass the name of the newborn.
The next step was to try this out in pen and colours. I moslty used Ecoline here (Ecoline is known for its bright and vibrant colours based on dyes and gum arabic). I was happy with the colours, but wanted to refine the baby and add leaves to the tree – and of course, add a moon.
I intensified the colours, wishing the baby lots of vibrant colours, and wanted the universe in the design to be a bit wacky:
In consultation with the parents, I chose different colours: blue and pink, leading to this piece:
At this point, the parents asked for a few adjustments, which made me realize that designing by painting, and not on a drawing pad, takes much more time and effort. I took their adjustments and painted the final piece:
I do believe it was the best one yet!
And here’s the final image with baby name:
Do you want a unique painting or design for a special occasion?
Find all the info on the contact & commission page
FictionbyJo 